Kalan #9

"ölmüş kuşakların geleneği bütün şiddetiyle yaşayanların üzerine çöker, değil mi?" (s. 217)

Kalan #8

"yerlisi yok buraların,,, yerlisi yok hiçbir yerin,,, asıl yerlisi toprağın altındakiler üsttekiler yabancısı,,, asıl yerli olanlar asıl yerli olanlardan da daha alt katmanlarda yatanlar,,, daha da yerli olanlar onların da altında yatanlar,,, yarımız kentin altında aşağıda öteki yarımız buradayız ama çok geçmeden biz aşağıda yeni gelenler yukarıda olacaklar,,, yeni gelenler yanımıza gelmek üzere oyalanacaklar yeryüzünde bizim gibi,,, sıralarını bekleyecekler,,, akılları hep aşağıda olacak,,, hades'i, kayıkçıyı merak edecek bizim gibi,,, akıllarından yok olmayı ölümü kovalayarak rahat yaşamaya çalışacaklar ama başaramayacaklar o derin 'kaygı' çıkmayacak içlerinden,,, ilk soren buldu dedikleri,,, ben nasıl yok olacağım sorusu kovalayacak peşlerini,,, öteki dünyada hiçbir şey yok diyor annem, ne varsa bu dünyada,,, acele etmeyelim tadını çıkaralım buranın,,, toprağa karışıyor insan o kadar,,, topuklarını vuruyor mermere farandola'ya başlıyor,,, dansla kaçıyor ölümden annem... bense neredeysem oradan başka bir yere geçmek istiyorum,,, karşıya daha önce bilmediğim bir yere,,, oraya geçmeli,,, karşıya hep öteye,,, bu topraklarda neden rahat edemedim hiç,,,"(s. 178-179)

Kalan #7

"bir çocuk ilk kez aynada gördüğünde kendini, kendi 

olduğunu 

bilir mi? 

aaa bu benim der mi? 

bence diyemez

fener'deki o evde aynalar hep yükseğe asılıdır

tuvalette lavabo musluğunun hemen üstünde 

sivrisinek rengi kümeciklerin üzerine toplaştığı 

eski bir ayna

kimsede kucağına alıp göstermemiş çocuğa aynayı 

aynaları çocukların kendilerini göremeyecekleri kadar

yükseğe asmalarına hâlâ şaşarım. 

dünyada 'ayna' diye bir şey olduğunu, bir çocuk için-

de kendini görene kadar bilemez

giderek bir çocuk kendinin çocuk olduğunu 

çevresinde tanıdığı büyüklerden 

farklı olduğunu aynada kendine rastlayınca kavrar bel-

ki de" (s. 163)

Kalan #6

"'o okudukların aldattı mı bari seni?!..

günlerce düşündüm ve güldüm 

okuduklarım aldattı mı beni bilemedim" (s. 46)

Kalan #5

"ben 'lahzen' kimim ve nasıl biriym 

hayatımın neresindeki yaşantıdayım sorarım kendime 

her gün 

sen hangi bilinçtesin lahzen 

hangi göklerin bulutlarından yağdın 

bu çorağa söyle

son bilinç ölüm olacağına 

ölüm anındaki bilincin bilinci yazılamayacağına göre

hangi kavşağındasın tinsel gerçekliğin" (s. 36)

Kalan #4

"sevgili insanlar 

ben nasıl 

ömür boyu bunca zebaniyi seyrederken 

yitirmedim aklımı sorarım size

yoksa yitirdim mi?" (s. 33)

Kalan #3

"bir insanın günah çıkartırken bile söylediklerine ina-

nanlardan değilken 

yazmak böyle bir şey belki de

hakikat diye bir şey olamayacağının bilinciyle 

hakikatin öznellikte mi olduğunu

sorumlukta mı

insanın en temel varlığının kayboluşuyla yitip gittiğini mi 

toplumla senin yaratılışın oluşun arasındaki iplikler-

de mi gerili durduğunu 

düpedüz özgürlükte mi olduğunu bilmeden 

sözcüklerden örülü bir metin 

hakikati ne olabilir bu metnin 

metnin içeriği 

metnin içeriği 

metnin içeriği 

yazarın yakıştırmasıyla 

hakikati ele geçirme çabasından başka

ne olabilir

ele geçirilemez olduğunun bilinci 

yazarın hakikati 

yazdığı metin mi

metnin hakikati 

yazarın özü mü 

tözü mü 

hakikatin metni 

yazarınki mi 

ne olursa olsun 

bu şimdiden 

tıka basa şüpheyle doldurulmuş kuyudan çıkmak için 

çocukluğa 

daha da dibe

toprağın altına inip binip göreceğim" (s. 11)

Kalan #2

"demek ki 

her vakit iki şey arasında bir çatlak oluşabilirdi

bir boşluk ne kadar birleştirmek isteseniz de 

hacı murat, şu yalan dünyanın görüp geçirdiği onca 

yapı ustasından biri ama kaç ev yaparsa yapsın ken-

di hakikatini ele geçiremeden ölenlerdendi eminim çün-

kü ondan daha iyisini yapanların var olduğunu bilmesi 

onu ölene dek doyumsuz bırakmıştır bu dünyada he-

pimiz gibi" (s. 9)

Kalan

"Zaten küçükken her şeyin içinden başka bir şey çıkar sanılır." (s. 8)